Wat gebeurt er in jouw herberg?
Wat gebeurt er in jouw herberg?
Haar agenda stond vol afspraken, zelfs de niet-werkdagen waren bezet. Christine de Vries was op zoek naar rust en ruimte in haar leven, want ze voelde zich overvraagd en erg vermoeid. Op een donkere winteravond moest ze ineens denken aan het gedicht over de herberg van Rumi. Toen viel het kwartje…
In eerste instantie zocht Christine een paar vrije dagen, zodat ze die in de stilte van het klooster kon doorbrengen, maar die dagen vond ze pas maanden later in haar overvolle agenda. Te laat! “De innerlijke onrust in mij groeide”, geeft Christine aan, “waardoor ik zelfs op een rustiger moment niet meer echt kon ontspannen. Ik stond zo in de ‘doe-modus’, dat ik niet stil kon zitten, laat staan mediteren. Ik was kritisch op mezelf en veroordeelde mijn eigen onrust. Kortom, er moest echt iets gebeuren. Op een donkere winteravond herinnerde ik me opeens het gedicht van Rumi. Ik zocht het op en las het hardop aan mezelf voor en ik voelde… dit was de sleutel. Ik was vol oordelen over mezelf en over hoe het in de wereld eraan toeging. Ik duwde gedachten en gevoelens weg, maar zonder resultaat. Ze kwamen als onuitgenodigde gasten terug naar mijn herberg en als ik geen aandacht aan ze gaf, zetten ze op een onbewaakt moment mijn innerlijke herberg op stelten. Opeens zag ik wat ik aan het doen was en wist ik, dat wanneer ik meer ruimte en innerlijke vrede wilde ervaren, ik moest leren hoe ik een liefdevolle herbergier kon worden van mijn eigen herberg. Het had geen zin om de gasten die ik niet plezierig vond weg te sturen of te negeren. Ze waren er immers al! Ik pakte mijn pen en liet me al schrijvend inspireren door het gedicht van Rumi. Langzamerhand verscheen als het ware de herberg in mijn dagboek en kreeg ik zicht op de verschillende gasten die aanklopten en kreeg de rol van herbergier meer inhoud, kleur en betekenis.”
Schrijven als meditatieve oefening
Christine ziet een schrijfretraite als iets bijzonders, omdat de tijd dat je schrijft jou apart zet van alle dagelijkse bezigheden. Tijdens het schrijven ben je sterk gefocust op jouw binnenwereld en wat daar om aandacht vraagt. Het schrijven wordt gebruikt om jouw aandacht te richten, te verstillen en tijd te nemen om te zijn bij wat je voelt en ervaart tijdens het schrijven en het teruglezen van jouw teksten.
Als je het druk hebt en overprikkeld bent, dan is het niet zo makkelijk om te mediteren en zo stilte en rust te vinden. “Een schrijfretraite is voor mij een creatieve vorm die helpt om te gaan met dit dilemma. Door het schrijven als een meditatieve oefening te zien, door het schrijfproces voorop te zetten en niet de tekst zelf, kom ik via de beweging van mijn pen uit de drukte in mijn hoofd naar een grotere ruimte in mijn binnenwereld. Hier kan ik niet alleen vertragen, maar ook gedachten verkennen, gevoelens toelaten en dromen in kaart brengen. Dit biedt alle tijd en ruimte om dit stap voor stap en geheel zonder haast te ervaren. Door zo te schrijven geef ik mezelf de ruimte om op adem te komen, me even te ontkoppelen van de buitenwereld en de vele te-doen-lijstjes en het online zijn. Dit alles – en nog veel meer – is een schrijfretraite!”
Praktisch bezien
Het is niet zo ingewikkeld of kostbaar om op schrijfretraite te gaan. Je hoeft niet naar een speciale locatie af te reizen of direct heel veel tijd te reserveren. Je kunt het geheel naar eigen wens en mogelijkheden vormgeven. Je kunt in kleine blokjes tijd werken, een half uurtje is al een mooi begin. “En op die dagen waarop je meer tijd beschikbaar hebt, kun jij jezelf een paar retraiteochtend of een retraitedag geven”, voegt Christine glimlachend toe.
Bovendien heb je niet veel spullen nodig om op schrijfretraite te gaan. Ze somt kort op wat je wel nodig hebt: “Natuurlijk een exemplaar van mijn schrijfretraiteboek De herberg, een paar favoriete pen(nen) en kleurpotloden, een schaar en lijm. Als je het fijn vindt om jouw retraitetijd duidelijk te onderscheiden van andere activiteiten kun je op de plek waar je schrijft een kaars aansteken en een mooi kleed op de tafel leggen.”
Ze raadt aan om een schrijfretraiteplekje in te richten, waar je alles kunt laten liggen na het schrijven, zodat je makkelijker kunt terugkeren, ook al heb je maar een kwartiertje. Lukt dan niet, bewaar dan alles in een speciale tas, zodat je alles bij de hand hebt als je op schrijfretraite gaat. Thuis of die ene keer dat je buiten de deur gaat schrijven.
Verwelkomen
Als herbergier van jouw eigen herberg heb je de taak alle gasten te verwelkomen die op de deur van jouw herberg kloppen. Dat is heel eenvoudig wanneer je een geliefde gast herkent en blij bent met zijn bezoek, maar bij andere gasten is dat niet altijd even eenvoudig: “Het is een hele uitdaging wanneer het een gast betreft die veel onrust mee naar binnen neemt en die je daarom liever ziet gaan dan komen. Maar als herbergier word je gevraagd om alle gasten te verwelkomen. Ook degenen die onverwachts aankloppen. Een enkele weet zelfs ongezien naar binnen te glippen en kan voor veel onrust zorgen. Maar wanneer je de deur voor een of meer gasten afsluit, zit je min of meer gevangen in jouw eigen herberg. Door op speelse wijze schrijvend jouw gevoelens en gedachten te verkennen, schep je ruimte voor wat en wie op dat moment aanwezig zijn en dat werkt heel bevrijdend.”
De opzet
Christine heeft het schrijfretraiteboek zo ingericht en samengesteld, dat je stap voor stap wordt uitgenodigd en begeleid. Het boek zelf is jouw herberg en je richt het in met teksten, gedichten, reflecties, afbeeldingen, tekeningen, knipsels en foto’s. Dit is geen boek dat je leest, maar een boek waarin je wordt verwelkomd met al jouw ervaringen. Ze licht het als volgt toe: “Door er steeds opnieuw naar terug te keren beoefen jij de kunst van het verwelkomen van wat je voelt en denkt. Verwelkomen is meer dan gevoelens, gedachten en gebeurtenissen tolereren. Verwelkomen is ruimte scheppen voor wat is, zodat je met een open blik bij de deur van jouw herberg iedere gast oprecht kunt begroeten. Deze houding vraagt om grote eerlijkheid en de erkenning van hoe iets voelt en voor je is. Wanneer je dit beschrijft, zonder te veroordelen hoe het nu voelt, ontstaat er in jouw herberg een grotere ruimte voor innerlijke vrede.”
Christine heeft bewust gekozen voor een schrijfretraite van veertig dagen, omdat blijvende groei en verandering plaatsvinden wanneer ze de kans krijgen om te wortelen in ons dagelijkse, weerbarstige leven. Er zijn ook herbergiers die ervoor hebben gekozen, om de schrijfretraite in een trager tempo te volgen. Ze raadt wel aan om iedere week minstens drie dagen in het schrijfretaiteboek af te ronden: “Op die manier zorg je voor een momentum en blijf je verbonden met het proces, dat op de achtergrond zijn weg vindt, ook wanneer je niet schrijft.” Sommigen kiezen ervoor om samen met anderen op schrijfretraite te gaan en komen dan een aantal keren bij elkaar om persoonlijke ervaringen met het boek en het schrijven te delen. Dit kan heel inspirerend en motiverend werken.
Anders dan de andere
Inmiddels heeft Christine vele boeken geschreven over de weg van het schrijven. In al haar boeken reikt zij creatieve inspiratie en schrijftechnieken aan. Zo stimuleert zij de lezer om de pen te pakken en zich te laten verrassen door wat er uit die pen vloeit.
Haar eerste boek, Dagboek als spiegel, is een handboek met veel achtergrondinformatie over de weg van het schrijven en bevat veel toepassingen en voorbeelden. Het vormt de basis van haar methode en wordt gebruikt in trainingen en langere scholingstrajecten.
Innerlijk pelgrimeren is een schrijf-reisgids, waarin de metafoor van de pelgrim als inspiratiebron dient. We zijn immers allemaal op reis naar onze bestemming.
De herberg biedt de ruimte om de kunst van het verwelkomen te (be)oefenen en eigen te maken, wat ook na de schrijfretraite van grote waarde is.
Fluisteringen van licht en Ruimte scheppen voor een nieuw begin zijn werkboeken die in een specifieke periode in het kerkelijk jaar worden gebruikt ter bezinning en reflectie. Hoewel ze geënt zijn op de christelijke traditie bevatten deze werkboeken ook andere werkvormen en taal, zodat iedereen zich hierin kan (terug)vinden.
Bron: dit interview is verschenen in HEUS, najaar 2026 – tijdschrift van A3boeken uitgeverij
Speciale Feestelijke Schrijfworkshop via zoom
Op welke manier kan ik de 2de druk van mijn schrijfretraiteboek beter vieren dan met een schrijfworkshop. Samen schrijven over zaken die ons hart raken is zo inspirerend en verbindend!
De workshop via zoom is op zaterdag, 3 oktober 2026 van 14 tot 17 uur (incl. een pauze) en je bent van harte welkom, ook als je (nog) niet een exemplaar van de herberg in huis hebt.
