Schoonheid in de barst
“Er zit een barst in alles,
zo komt het licht naar binnen”Leonard Cohen in ‘Anthem’
Met het besluit om mijn basiscursus Luisteren naar je pen© niet meer te gaan geven, is er van alles in beweging gekomen. Hoewel ik eerst reageerde met verzet, weet ik nu dat het een goede beslissing is om ook afscheid te nemen van mijn gecertificeerde training Luisteren naar je pen©. Maar dat was geen gemakkelijk besluit. In mijn hart voelde ik een doffe pijn… Ik heb nog geprobeerd om dit besluit uit te stellen…
Ik heb, in de 20 jaren dat ik de training gaf, mijn passie voor de weg van het creatief dagboekschrijven kunnen doorgeven aan veel enthousiaste en zeer creatieve mensen. Zij zorgen er op hun beurt weer voor, dat de weg van het creatief dagboekschrijven op hun manier verder de wereld wordt ingedragen. In mijn hoofd weet ik dat het goed is en dat ik met dankbaarheid kan terugkijken op een geweldig mooi avontuur waarin we allemaal heel veel van en met elkaar hebben kunnen leren.
Maar… terwijl ik dit allemaal bedacht voelde mijn hart beurs aan. Pas dagen later durfde ik te kijken naar wat er zo zeer deed. Ik zag dat mijn hart op een paar plaatsen was gebarsten. En direct herinnerde ik de beroemde regel uit Anthem van Leonard Cohen:
“There is a crack in everything,
that’s how the light gets in.’
En alsof dat nog niet genoeg was, herinnerde ik me de Japanse traditie van kintsugi, waarin een gebroken stuk aardewerk wordt hersteld met lak dat vermengd is met goudpoeder. De losse stukken aardewerk worden zichtbaar aan elkaar gelijmd. De barsten worden niet verborgen, maar juist getoond als kostbare schoonheid van imperfectie.
De allerlaatste gecertificeerde training
Nog één keer geef ik de training aan een groep enthousiaste deelnemers. Nog één keer geef ik met hart en ziel aan hen door wat ik heb geleerd op de weg van creatief dagboekschrijven. Nog één keer dit bewust doen en meemaken geeft me de kans om het ook als een afscheid te vieren. En met mijn hart dat hier en daar gebarsten is, zal het af en toe ook wel emotioneel voor me zijn. En dat mag. Want ik heb het volste vertrouwen dat het licht altijd – via de barsten – haar weg naar binnen vindt.
Het is een wonderlijk proces, want ik weet dat het goed is om dit deel van mijn werk los te laten. Ik voel een stilte en een innerlijke vrede nadat ik het besluit heb genomen. En het nu nog ook echt doen is van een andere orde.
Waar het licht nu al op schijnt
De weg van het creatief dagboekschrijven transformeert zich steeds verder in het bezinnend schrijven als spirituele oefening. Steeds meer inspiratie welt er in me op. Het is alsof het besluit te stoppen met Luisteren naar je pen© er inspiratie vanuit een diepere laag in mijzelf is aangeboord. Ik word steeds weer verrast door de snelheid waarmee nieuwe programma’s ontstaan en inspiratie als een stroom vol levenskracht mijn hart en denken binnenstroomt. Waar dit alles naar toe zal leiden is nog niet helder, maar ik oefen in overgave aan dat wat er in mijn gekend en bemind wil worden.
Op dit moment ben ik druk bezig met de voorbereidingen voor de retraite-cursus ‘Dagboek als heilige grond‘. Ik geniet van de gesprekken die ik met nieuwe deelnemers voer en de verbinding die we dan samen ervaren wanneer we delen vanuit onze connectie met de Bron van Inspiratie. Ik vind prachtige boeken op mijn pad en mooie citaten en gedichten in mijn mailbox. Alles verwijst naar een aanhoudende stroom van ideeën, inspiratie en informatie die erop wacht om gedeeld te worden. Wat ben ik toch een geluksvogel!