Vraag & Antwoord
Nummer 1

Hallo Christine,
Ik ben sinds een week met een dagboek begonnen om dingen van me af te kunnen schrijven, omdat ik in een dip zit in mijn relatie, mijn werk (midlifecrisis?) en de relatieproblemen zijn vooral mijn problemen.

Ik vind het lastig om alles op te schrijven, niet alleen wat ik gedaan heb en vind maar ook gevoelens en sowieso om er tijd voor te vinden. Heb je een advies?
Groeten van Ellen

Beste Ellen,

Het lijkt me veel wanneer je schrijft dat je “alles” wilt opschrijven over je relatie en je werk. En helemaal wanneer het over gevoelens en problemen gaat. Van je af schrijven lukt je niet in één keer, want dit gebeurt in kleine stappen. Ik raad je aan om korte teksten te schrijven van bijvoorbeeld tien regels per keer. Dan is het ook gemakkelijker om daar de tijd voor vrij te maken. Wanneer je dit regelmatig doet krijg je steeds meer zicht op de situatie en hoe je dit ervaart. De teksten zijn als kleine gekleurde steentjes, die gaandeweg een helder en kleurrijk beeld geven van jouw beleving.

Wanneer je korte teksten schrijft zal je ook minder weerstand voelen om hier tijd voor vrij te maken. Tien regels per keer brengt je op een veilige manier in contact met jouw gevoelens, verlangens, gedachten en herinneringen. Je hoeft op deze manier niet bang te zijn, dat je de controle verliest. En wanneer je deze veilige structuur ervaart wordt het gemakkelijker om echt eerlijk en oprecht te zijn in een tekst van slechts tien regels. Het zal je verbazen wat je allemaal kunt beschrijven in zo’n korte tekst.

Je zou kunnen beginnen met een van de volgende open zinnen:

• Wat me vandaag bezig vooral houdt…
• Ik hoop echt op…
• Als ik eerlijk ben…

Je schrijft de open zin over en zonder eerst na te denken, schrijf je spontaan het eerste dat in je opkomt op tot je tien regels achter elkaar hebt volgeschreven. Lees de tekst daarna hardop aan jezelf voor. Besluit vervolgens of je nog een tekst van tien regels wilt schrijven of dat het voor vandaag voldoende is. Morgen is er immers weer een dag.

Hartelijke groet,
Christine de Vries

Heb jij ook een vraag over dagboekschrijven?
Mail deze naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .
Het antwoord van Christine wordt op dit weblog gepubliceerd.

Door Marieke van Attem
Voor Zinweb en Shodo

Augustus had rust moeten brengen en eindeloos veel schrijven en nog veel meer ontmoetingen met de Prins.

In plaats daarvan beland ik op de planeet van de vuurrode Meneer en ik blijk angstig veel met de man gemeen te hebben, wanneer ik beschrijf hoe deze Meneer woont en aan het eind van de dag noteert wat hij heeft meegemaakt:

“De meneer woont in een heel klein donker kamertje. Met 1 klein lampje op zijn bureau. En wel honderden schriftjes met fijne lijntjes. En een stoffige stoel waarin hij rekent zowel als schrijft en ’s avonds slaapt. Met zware gordijnen voor de ramen, die niet opengaan, ook niet overdag. Met een grote rieten deurmat waarop VOORZICHTIG geschreven staat. Omdat leven niet leuk en altijd oppassen is.
En in zijn dagboek zou hij schrijven hoeveel dingen hij die dag weer kloppend had gemaakt. Hoe hij het leven bedwongen had door de juiste berekeningen toe te passen. Want orde moet er zijn. En als alles klopt, kan hij heel even slapen gaan en zich opmaken voor de volgende dag met de volgende strijd tegen de chaos die hij nog altijd niet in zichzelf herkent, er niet los van kan komen, niet oplossen kan”

Verdrietig realiseer ik me dat ik daar ben blijven hangen, de Prins uit het oog verloor, niet verder ben gereisd.

Vanuit de verte fluistert de wind me zachtjes in de nekharen: “herinner je..............” en ik blader terug in m’n mooie zonnebloemen schrift en vind m’n verhaal over de trekvogels:

“En ze nodigden me gelijk uit om mee te reizen, een tijdje weg te gaan van mijn planeet. Maar ik was bang, ik was nog zo klein, ik wist nog niet hoe ik vliegen en loslaten moest.En elk jaar kwamen ze even bij me aan. Dit jaar durfde ik ineens, wist ik dat ik moest gaan. Werd m’n planeet te bekend en te klein. En toen ze kwamen, heb ik me aan hun sterke poten laten optillen terwijl zij hun vleugels verbonden zodat ze me konden dragen en zo 1, 2 huppekee zijn we in de lucht gevallen en vloog ik mee over de zee en over de ruimte en over het donker en over het licht. Ik ben nooit bang geweest. Heb me niet verloren gevoeld. Ben gedragen door mijn gevleugelde vrienden en hier op aarde beland. Stroomafwaarts. Dat wel!”

Vanavond zal ik mijn dakraam openen en wachten tot ik het wieken van hun vleugels hoor.

Meer informatie over deze schriftelijke cursus vind je hier.

Bron foto

Door Marieke van Atten
Voor Zinweb & Shodo

Natuurlijk ben ik weer achterop geraakt. Net als vorig jaar. Maar dit keer verontrust het me niet. Dit keer neem ik de vertraging voor wat die is – vertraging – en in de afgelopen 2 dagen tijdens een mini vakantie, vindt mijn pen weer veelvuldig het papier en kom ik mijn kleine vriend op practisch iedere bladzijde tegen.

In een van de opdrachten, nodigt Christine ons uit om een dialoog aan te gaan met de Kleine Prins en zittend aan het stille meer met uitzicht op de bergen, neemt mijn vriend plaats in de lege stoel naast me. Al gauw vertel ik hem over mijn moeite met “binnen” en “buiten” en ontstaat er een gesprek waarin de prins me uitnodigt te vertellen wat alleen zijn voor me betekent. En voor ik het weet, neem ik het ventje in vertrouwen, vertel ik over die stille plek in mij waar het zo goed thuis komen is, waar ik nog leven kan als een kind. Waar schrijven mijn rots is, de rots van waaruit m’n adem en aandacht zich langzaam kunnen verplaatsen naar diep in mijn eigen buik. En hoe ik die heerlijke plek van binnen steeds moeilijker lijk te kunnen vinden.
En de Prins lacht een brede lach en zegt: Je zintuigen lieve Marieke. Via je zintuigen kun je altijd weer thuiskomen.  Hij heeft niet veel woorden nodig, mijn goede vriend, waarmee hij altijd precies het juiste weet te benoemen!

En uit mijn buik rolt een pantoem:

Diep verscholen in mijn binnenste hart
Heb ik het water gevonden
Dat stromend de oase binnen gaat
In letters die nieuw leven brengen

Heb ik het water gevonden
En ik drink met forse teugen
In letters die nieuw leven brengen
En licht in mijn vermoeide geest

En ik drink met forse teugen
Rol van de heuvel en speel met de Prins
En licht in mijn vermoeide geest
Wanneer de wind me draagt op haar vleugels

Rol van de heuvel en speel met de Prins
Vertrouw de weg die zich van binnen uitstippelt
Wanneer de wind me draagt op haar vleugels
Diep verscholen in mijn binnenste hart

 

Oh hoe heerlijk toch dit schrijven, dat iedere keer weer deuren opent en de weg van binnen naar buiten en dan weer terug, een stukje vergemakkelijkt!

Als zachte lente regen druppen letters prikkelend in mijn schoot.
We spelen scrabble tot diep in de nacht..........

Bron foto

De Kleine Prins
Deel 1

Door Marieke van Atten
voor Zinweb en Shodo

Uit de diverse lege dagboeken die ik in de loop der tijd verzameld en gekregen heb, zoek ik zorgvuldig het boek dat me op deze reis met de Kleine Prins zal vergezellen. Het is niet moeilijk dit keer: Een groot A4 ringband-schrift met lijntjes en harde kaft en op de voorkant een foto van een prachtige zonnebloem tegen een open blauwe lucht.

De eerste opdracht brengt het prinsje gelijk in beeld. In de vorm van een woordgedicht geven we antwoord op de vraag: Wat weet je op dit moment van de kleine prins.

D enker, dromer
E n gevoelig kind

K lein gebleven mens
L evend op planeten
E n diep
I n zijn eigen hart
N iet in staat de wonderlijke wereld
E n dwaze zienswijze van de grote mensen te begrijpen

P rinsje van het heelal
R uimtelijke reiziger
I n een verdriet gevangen
N adat hij van huis is geraakt
S lang in de woestijn

Het hardop lezen van mijn eigen teksten, brengt ze van mijn hoofd naar mijn hart, van m’n handen naar m’n ziel, van buiten daar -  naar binnen hier. En het zet lijnen uit van kleine flikkeringen tekst die bij me blijven door de weken heen en af en toe ineens een gedachte nalaten of een gevoel oproepen.

Om de paar dagen zit ik aan m’n keukentafel en schrijf ik verder aan het verhaal dat me met de prins verbindt. Raakt mijn wezen ineens een stukje aan het wezen dat ik toeken aan de kleine prins wanneer ik mijn beeld van de woestijn beschrijf:

In de woestijn, zijn grote heuvels zand. Die opstuiven door de wind, de passaat als hij langs komt. Mijn woestijn is zacht en heel warm. Eindeloze heuvels zand. Vlakten. Achter elke heuvel nog meer zand. Waar zijn de Oases die het water brengen? Waar de palmbomen die de hitte afschermen? Ik kan zelfs geen cactus vinden. Ben verdwaald in de zandvlakte die steeds meer gaat schuren, langs m’n handen, m’n wangen, m’n kin. Ik kan geen water ruiken nog. Slechts de zoute tranen die sporen trekken in de groeven op mijn gezicht.

Is het de Prins die me bij de hand neemt, als ik een dag later bij de gewone boodschappen winkel ineens een hele collectie grote cactussen aantref?

Ik besluit te vertrouwen op waar m’n pen me brengt.

Klik hier voor meer info over de zomercursus. Je kunt elk moment starten.

Bron foto.