| Collumn over De Kleine Prins (5) |
|
|
|
Persoonlijke ervaring met de zomerse schrijfcursus over "De Kleine Prins"Door: Marieke van Atten
Waarom heeft niemand ooit uitgelegd dat dagelijks geluk echt zomaar als een bloem kan knakken en dan doorhangt tot op de grond en ver daaronder tot in de donkere aarde? Hoe moet dit verder Kleine Prins, als ik bang ben me te wenden tot het papier omdat m’n ogen al beginnen te tranen als ik denk aan de woorden die m’n handen niet willen schrijven, m’n lippen niet willen proeven, m’n verontruste hart niet vrijgeven wil. Misschien moet ik klein beginnen en het allergrootste trachten te vangen in het kleinste gebaar H et is niet eerlijk, niet voor jou, niet voor mij K ijk naar de sterren, al die kleine lichtjes G od Het lost niet op. Noch verandert het iets. Vanuit de ruimte lacht de Kleine Prins me toe, met ogen vol mededogen en begrip. En door de lichte sterrenhemel stuur ik De Kleine Prins naar zijn thuisland toe, vraag ik hem te landen in het ziekenhuis en haar zachtjes te strelen uit mijn naam. (Meer informatie over de schriftelijke cursus vind je hier.)
Markeer als favoriet
Bookmark
Hits: 847 Commentaar (0)
![]() Schrijf commentaar
|





