Untitled document SchrijfWijzer nr 38 (mei 2012) gratis aan te vragen: cdevries@shodo.nl
Collumn over De Kleine Prins (5) PDF Afdrukken E-mailadres

Persoonlijke ervaring met de zomerse schrijfcursus over "De Kleine Prins"

Door: Marieke van Atten
Voor: Zinweb en Shodo


Ach Kleine Prins kun je me vinden hier in het donker? Kunnen jouw ogen kijken met de stralen van de zon en me raken in m’n zere hart? In de pijn om m’n zusje die ineens “zomaar” uit haar veilige leven werd weggerukt en nu in een bed ergens ver weg in een ziekenhuis in Frankrijk haar bestaan weer in moet stappen zonder haar rechterborst?

Waarom heeft niemand ooit uitgelegd dat dagelijks geluk echt zomaar als een bloem kan knakken en dan doorhangt tot op de grond en ver daaronder tot in de donkere aarde?

Hoe moet dit verder Kleine Prins, als ik bang ben me te wenden tot het papier omdat m’n ogen al beginnen te tranen als ik denk aan de woorden die m’n handen niet willen schrijven, m’n lippen niet willen proeven, m’n verontruste hart niet vrijgeven wil.

Misschien moet ik klein beginnen en het allergrootste trachten te vangen in het kleinste gebaar

H et is niet eerlijk, niet voor jou, niet voor mij
E n het helpt me niet om te zoeken naar schuld
T ekort gekomen in de levensstroom

K ijk naar de sterren, al die kleine lichtjes
L uisteren het rijk van de hemel op
E n fluisteren het lot van ieder mens
I k kan niet begrijpen
N och simpel accepteren
S tilletjes
T rachten
E en volgende dag in te gaan

G od
E rgens zal dit toch een woord in een zin zijn
B edacht in het grote plan toen de aarde ontstond
A dem dan haar naam de ruimte in
A dem dan haar hart naar het licht
R aak haar lichaam aan met liefde

Het lost niet op. Noch verandert het iets.
En toch........ In het schrijven, in het vormen van woorden, schuiven er kleppen van elkaar en openen zich voor nieuw leven, nieuw gevoel van hoop, vertrouwen en aanvaarding.
Het zijn de kleppen van mijn hart
Die niet langer als oogkleppen willen dienen

Vanuit de ruimte lacht de Kleine Prins me toe, met ogen vol mededogen en begrip.
Ze stralen nog dieper dan op de dag van gister, die voorbij is gegaan, gevuld is geraakt, is volbracht.

En door de lichte sterrenhemel stuur ik De Kleine Prins naar zijn thuisland toe, vraag ik hem te landen in het ziekenhuis en haar zachtjes te strelen uit mijn naam.

(Meer informatie over de schriftelijke cursus vind je hier.)

Commentaar (0)add comment

Schrijf commentaar
kleiner | groter

security image
Schrijf de volgende tekens


busy