|
Door Marieke van Atten
Voor Zinweb & Shodo
Natuurlijk ben ik weer achterop geraakt. Net als vorig jaar. Maar dit keer verontrust het me niet. Dit keer neem ik de vertraging voor wat die is – vertraging – en in de afgelopen 2 dagen tijdens een mini vakantie, vindt mijn pen weer veelvuldig het papier en kom ik mijn kleine vriend op practisch iedere bladzijde tegen.
In een van de opdrachten, nodigt Christine ons uit om een dialoog aan te gaan met de Kleine Prins en zittend aan het stille meer met uitzicht op de bergen, neemt mijn vriend plaats in de lege stoel naast me. Al gauw vertel ik hem over mijn moeite met “binnen” en “buiten” en ontstaat er een gesprek waarin de prins me uitnodigt te vertellen wat alleen zijn voor me betekent. En voor ik het weet, neem ik het ventje in vertrouwen, vertel ik over die stille plek in mij waar het zo goed thuis komen is, waar ik nog leven kan als een kind. Waar schrijven mijn rots is, de rots van waaruit m’n adem en aandacht zich langzaam kunnen verplaatsen naar diep in mijn eigen buik. En hoe ik die heerlijke plek van binnen steeds moeilijker lijk te kunnen vinden.
En de Prins lacht een brede lach en zegt: Je zintuigen lieve Marieke. Via je zintuigen kun je altijd weer thuiskomen. Hij heeft niet veel woorden nodig, mijn goede vriend, waarmee hij altijd precies het juiste weet te benoemen!
En uit mijn buik rolt een pantoem:
Diep verscholen in mijn binnenste hart
Heb ik het water gevonden
Dat stromend de oase binnen gaat
In letters die nieuw leven brengen
Heb ik het water gevonden
En ik drink met forse teugen
In letters die nieuw leven brengen
En licht in mijn vermoeide geest
En ik drink met forse teugen
Rol van de heuvel en speel met de Prins
En licht in mijn vermoeide geest
Wanneer de wind me draagt op haar vleugels
Rol van de heuvel en speel met de Prins
Vertrouw de weg die zich van binnen uitstippelt
Wanneer de wind me draagt op haar vleugels
Diep verscholen in mijn binnenste hart
Oh hoe heerlijk toch dit schrijven, dat iedere keer weer deuren opent en de weg van binnen naar buiten en dan weer terug, een stukje vergemakkelijkt!
Als zachte lente regen druppen letters prikkelend in mijn schoot.
We spelen scrabble tot diep in de nacht..........
Bron foto
 |
RSS feed Commentaar