Schrijfmaatje op afstand

Christine zegt het zo vaak, dat het goed is om een ‘schrijfmaatje’ te zoeken. Maar hoe moet dat dan als je niemand in de buurt hebt waarmee je wilt of kunt delen? Of als je geen tijd hebt om elke week of elke twee weken bij elkaar te komen om te delen?
Wij zijn Irene Nicolaas en Marianne Welten, en we willen jullie via deze Schrijfwijzer heel graag laten delen in onze ervaringen als ‘schrijfmaatjes op afstand’!

Marianne: we schrijven allebei onafhankelijk van elkaar al een aantal jaren met Christine: workshops, retraites, werkboeken voor Advent en Vasten, noem maar op. We kwamen elkaar voor het eerst tegen bij de workshop ‘Geef je dromen nooit op, volg de tekens!’, voorjaar 2007 in het Lioba-klooster, waarna we weer ieder onze eigen weg gingen. In januari 2009 troffen we elkaar weer, bij het afsluitende weekend van de jaargang ‘Schrijf het naar je toe’. We schreven en deelden ook daar weer met veel plezier. Er was een ‘klik’, we zouden dit wel vaker willen doen samen. Praktisch leek dat nog niet zo simpel: Irene woont in Haarlem en ik in Heelsum bij Arnhem, en die afstand leek op het eerste gezicht wel een probleem. Maar we zijn geen van beiden types die bij de eerste de beste tegenslag de moed laten zakken, en in dat weekend spraken we af om te proberen het Vastenwerkboek 2009 met elkaar te delen. We zouden dat doen per e-mail, en dan gewoon maar eens kijken hoe ons dat zou bevallen. 

Irene raadt aan om afspraken met elkaar te maken over o.a. de volgende vragen:
- hoe vaak deel je?
- wat deel je?
- reageer je op elkaar of niet?
- wil je nog andere dingen delen behalve de schrijfopdrachten?
 
In dit voorjaar (2009) zijn we dus begonnen met via de mail delen van het Vastendagboek. We merkten dat de frequentie van het delen eigenlijk al vastlag doordat je bij het Vastendagboek elke zondag een weekreflectie schrijft. Dit was voor ons een prima  houvast en ijkpunt om wekelijks (stukjes uit) onze reflectie te delen.
In het begin reageerden we eigenlijk niet echt inhoudelijk op elkaars schrijfsels; wel  een "dank je wel" of; "dat en dat raakte me", maar meer niet.
 
In de loop van de tijd werden we benieuwd naar de verhalen en de vrouw achter deze verhalen en middels het stellen van vragen aan elkaar deelden we meer dan alleen de schrijfopdrachten. Natuurlijk was dit in het begin even aftasten (we kenden elkaar nauwelijks); belangrijk is dat je je grenzen aangeeft en de grenzen van de ander respecteert en accepteert.
 
We vonden het ontzettend jammer dat we afscheid gingen nemen van het Vastendagboek en daarmee het wekelijkse delen; het was een kadootje waar we elke week weer naar uit keken!
Gelukkig startte Christine in juni met de Zomerse Schrijfkaravaan en (uiteraard!)  deelden we al reizend  via de mail onze ervaringen met elkaar. Toen kwamen we een klein "probleempje" tegen; bij sommige opdrachten hadden we best veel geschreven en ik merkte bij mezelf dat ik op ging zien tegen het typen van al die lappen tekst; er tegenop zien kon natuurlijk niet de bedoeling zijn en ik stelde Marianne voor elkaar te bellen en onze teksten hardop aan elkaar voor te lezen. Dit is heerlijk om te doen; als je leest weet je dat er iemand naar je luistert, en als je luistert hoef je alleen maar te luisteren! Nu wisselen we bellen en mailen af.
Half september deelden we de eindreflectie van de Karavaan met elkaar en nu zijn we aan het schrijven in het Adventswerkboek!
 
Marianne: ik heb gemerkt dat het makkelijker is om het regelmatig schrijven vol te houden als je een schrijfmaatje hebt. We stimuleren elkaar zonder het daarover te hebben: alleen al het feit dat we weten dat de ander in dezelfde periode met dezelfde schrijfopdrachten bezig is motiveert enorm. En als ik eens wat minder zin of tijd heb, dan fungeert Irene als een positieve ‘stok achter de deur’, en omgekeerd. Zoals iedereen wel eens zal hebben ervaren ben ik regelmatig verrast door wat ik op papier heb gezet. Het is dan extra fijn om te weten dat er iemand is die gewoon wil luisteren naar wat ik voorlees, of met aandacht gaat lezen wat ik gemaild heb, zonder verwachtingen. En net als in de workshops en cursussen: als we iets niet met elkaar willen delen, ook dat komt voor, dan passen we!
In de afgelopen zomer hebben we elkaar trouwens ook een paar keer opgezocht, en ‘live’ geschreven en gedeeld; we zijn zelfs al twee dagen samen naar het Lioba-klooster geweest.

Irene: toen we in februari van dit jaar begonnen met op deze manier te delen hadden we zoiets van; "We gaan het gewoon proberen, we zien wel hoe het uitpakt en wat het ons brengt.". Inmiddels kunnen we zeggen dat het een enorme verdieping en verrijking is in ons (schrijf) proces. En kijk; zo gaat het bij ons en het zal mogelijk voor iedereen een tikkeltje anders uitpakken. Het mooie is gewoon dat met elkaar delen zoveel meer kan opleveren en dat wensen we jullie allemaal toe!
 
Schrijfgroetjes,
Marianne Welten ( Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. )
Irene Nicolaas ( Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. )

Commentaar (2)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Website

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar