Weblog categorie
| Mijn relatie met mijn dagboek |
 |
 |
 |
|
In de loop der jaren is mijn dagboek steeds meer voor mij gaan betekenen. In mijn vroege tienerjaren richtte ik me vooral op feitelijkheden gecombineerd met sterk gekleurde emoties en grote vragen. Door veel te schrijven is mijn dagboek uitgegroeid een veilige plek, een oase waar ik heen ga om de stilte te proeven midden op dag of laat in de avond. Het schrijven is zowel een adempauze als een oefening in het waarnemen van details. Daar komt bij dat mijn dagboek altijd bereid is om te luisteren. Het klaagt niet wanneer het tijdelijk uit het oog onder een stapel papieren verzeild raakt en sputtert niet tegen wanneer ik nog steeds niet uitgeschreven blijk te zijn over dat ene onderwerp. Mijn dagboek is meer dan een klankbord, het is een vriendin, een wijze vrouw die mij niet vertelt hoe de wereld noch hoe ik zelf in elkaar zit, maar mij met zachte hand leidt naar mijn eigen hart. Hier vind ik mijn waarheid en kan ik haar voorzichtig met woorden en beelden gaan benoemen om uiteindelijk haar ook te erkennen als de mijne. Nadat ik een jaar lang naar me toe heb geschreven blader ik in verwondering terug. Het schrijven heeft me bewuster gemaakt van mezelf én van de belofte die het keer op keer fluistert op de pagina's - "iedere tekst verrijkt mijn wereld". Ik ben benieuwd hoe jij jouw relatie met je dagboek zou beschrijven. Waarop lijkt het? Is je dagboek als een vriend, familielid, verre vriend, bekende, geliefde, wijze vrouw of man? Heeft je dagboek ook een naam?
Markeer als favoriet
Bookmark
Hits: 2477 Commentaar (8)
Henriette
said:
|
RSS feed Commentaar|
Mijn schatbewaarder Mijn dagboek is mijn op een na beste vriendin, ikzelf ben mijn beste maatje, maar mijn dagboek weet echt (bijna) alles van me. Ik vind het heerlijk om alles aan haar toe te vertrouwen en al schrijvend en teruglezend houdt zij mij een spiegel voor, waar ik al dan niet in kan kijken of wat mee kan doen. Het allerprettigste vind ik dat ze geen oordeel heeft, ze reflecteert me precies zoals ik me aan haar laat zien. Ik zou dus niet mee zonder haar kunnen, ik leer zoveel van haar en voel me ook zo geaccepteerd. Door haar voel ik me ook nog blijer met mezelf. Als ik de mooie woorden teruglees, ben ik blij dat ze die als een schatbewaarder voor me bewaart en koestert. Soms kijk ik er weer in terug en laat ze me het gevoel herbeleven van toen ik het opschreef. Zij houdt mijn geschiedenis bij, mijn ontwikkelingsproces in dit leven en dat doet ze op zo'n mooie manier. |
Joyce
said:
|
Creatief dagboekschrijven Creatief dagboekschrijven ervaar ik als een intiem moment met mijzelf. 's Morgens vroeg, nog geen man, krant, radio, geluiden op straat; deze tijd is even helemaal voor mijzelf. Het schrijven ordent mijn gedachten. Het brengt mij bij een stuk in mijzelf dat door de waan van de dag anders nauwelijks aan bod komt. En het werkt verslavend, want over van alles kan geschreven worden. Over de vulpen waarmee ik schrijf, een zondag uit mijn jeugd, een ring van mijn oma, een veer die ik gevonden heb, noem het maar op. Het enige wat ik nodig heb is pen en papier. Kan het eenvoudiger? En dan de verwondering als ik na een tijd een volgeschreven dagboek weer eens opensla. Heb ik dat allemaal geschreven; fantastisch toch! |
Suzanne
said:
|
Schrijven en ik Na het jaar schrijven met opdrachten via internet, lees ik alles door en voel dat ik met iemand een bijzonder contact had, namelijk mezelf...Het meesr vrijblijvende contact dat ik ooit heb gehad. Het papier was o zo verduldig, en als het verdwijnt of verloren gaat...het schrijven is toch opgenomen in mijn lichaam, het is alsof het in een luikje van mijn lijf past.Na-lezend zijn het net gesprekken geweest om en met de creatieve bron in mezelf. Ik vond en vind er verbinding mee langs mijn pen, mijn arm, mijn hart mijn hoofd, iets om te blijven koesteren! |
astrid de keulenaar
said:
|
schrijversschap voorbij de grens.... Als ik denk aan de relatie met mijn schrijversschap in dit jaar "Schrijf het naar je toe", doet het denken aan een aanvankelijk geheime liefdesrelatie, die zich gaandeweg niet langer laat verbergen. Was er in de eerste maanden sprake van een pril en heimelijk ontluiken, al snel werd het gevoel krachtiger en uitbundiger en het grote verheugen nam bezit van mij. Er was/is sprake van liefde, plezier, van écht leven, ontdekken, van verrijken wederzijds, van luisteren naar- en teruggeven aan de wereld op papier en zelfs zo nu en dan een klein stukje delen door voor te lezen en dan...., welk een verrassing, om de ander geraakt te zien worden door wat ik schreef en las. Het is alsof de relatie die ik met mijzelf ontwikkel in dit schrijversschap, zich langzaam uitstrekt naar de mij omringende wereld; naar mijn familie, vrienden, dieren, naar de natuur, mijn leerlingen, bruidsparen, maar ook de toevallige ontmoetingen op straat, in het bos, winkels, musea, waar ook ter wereld. Ineens is mijn relatie verre van heimelijk. Zonder dat ik ergens mijn best voor doe, reikt hij van zo dichtbij tot in de verste verten, oceanen voorbij en misschien zelfs voorbij de grens van leven en dood.....wie zal het zeggen? |
Hetty van Veen
said:
|
... Mijn dagboek is mijn reismaatje, die overal met me mee naar toe gaat. Vanaf de dag ik mijn eerste boekje met slotje van mijn oma kreeg, was mijn dagboek als een eigen kamer waarin ik me terug kon trekken, wanneer de wereld om me heen me even te druk werd. Van de weinige dingen die ik meenam toen ik van huis wegliep en later naar het buitenland vertrok was zij het eerste dat ik inpakte. Op momenten dat ik me verstoten voelde, alleen op de wereld waande en zelfs wanneer ik me wentelde in zelfmedelijden, bleef zij mijn trouwe metgezel. Mijn woede, geklaag of machteloosheid was ze nooit beu en vol geduld deelde ze mijn met gedrevenheid opgeschreven waarheden, wanneer ik weer eens meende het 'licht' gezien te hebben. Talloze malen hield ze me een spiegel voor, waarin hoe langer ik erin in keek illusies sneuvelden en grootheidswaan dan wel minderwaardigheidscomplex wegsmolt. Ze is mijn kind dat ik koester en de strenge maar rechtvaardige meester ineen. Een leven zonder dagboek schrijven kan ik me niet eens voorstellen. Dank je wel, dagboek |
Lavender
said:
|
Oase Ik zou mijn dagboek niet als een persoon omschrijven, maar wel als een plek. Mijn dagboek is mijn oase. Een plek waar alles goed is, en waar ik naartoe kan als het me in de echte wereld even te chaotisch wordt. Op deze plek lijkt alles wat minder bedreigend en kan ik mijn gedachten weer op een rijtje zetten. |
Gerard Schreyer
said:
|
... Het is precies met mij zoals Lavender het omschrijft:mijn dagboek is mijn oase. Al jaren lang schreef ik -met veel moeite- verhalen, maakte eens in een jaar 100 liefdesgedichten, maar met het dagboekschrijven sta ik verbaasd over mezelf! Niet alleen dat ik ahw mijn hele ziel en zaligheid erin kwijt kan, maar dankzij ons Schrijfcaffé in Amersfoort en de cursus, komen al mijn gevoelens en gedachten veel meer gestructureerd op papier. Alles wat ik meemaak, verbind ik al snel met een open zin en komt er langzamerhand een betere balans in mijn verwarde gevoelens en gedachten. |
Wendy Derksen
said:
|
Therapie Mijn dagboek is geen dag boek. Wanneer ik het leven als lastig ervaar ga ik schrijven. Ik ga achter de computer zitten en begin gewoon. Geen idee waar het naartoe gaat, ik schrijf alle hersenspinselen van dat moment op en als ik dan klaar ben dan voel ik me rustig. Ik ben even mijn eigen therapeute geweest en kan daarna de waarde van het leven weer voelen. Ik vroeg me lange tijd af wie die persoon was die schreef, want als ik het overlas leek ze helemaal niet op mij. Zoveel gevoel, zo echt en puur zo anders dan de persoon die ik denk te zijn. Schrijven is voor mij een kijkje achter mijn eigen masker. De schrijfster van mijn stukken is een open mens. Gewoon helemaal IK! |
Schrijf commentaar
