| Boekrecensie "Zho" |
 |
 |
 |
|
Marloes Lasker (1976) heeft het syndroom van Usher: haar gezichtsveld is minder dan vijf procent en zonder gehoorapparaten hoort zij nagenoeg niets. Zho is de naam die zij een aantal jaren geleden van haar zenleraar kreeg: Ziende het onzienlijke. Uit haar dagboek blijkt hoe zeer deze naam bij haar past. Het boeddhisme speelt een belangrijke rol in haar leven, bij het omgaan met haar progressieve oogziekte en alle beperkingen die daarbij horen maar ook bij het blijven openstaan voor de schoonheid van het leven. Het boek ademt een aanstekelijke levenslust in de gedetailleerde, humorvolle, eerlijke miniaturen die het alledaagse in een onalledaags licht plaatsen zoals een wandeling in het park met haar hond: 'Daar mag Gaston uit zijn geleidetuig en los rondrennen. Want honden zijn net als mensen; ze doen hun werk beter als ze regelmatig vrij krijgen.' Het zijn deze en vergelijkbare beschrijvingen die je als lezer ook met andere ogen naar je eigen vertrouwde wereld doen kijken. Het dagboek doet daarnaast verslag van het boeddhistisch ontwikkelingsproces van de auteur. Deze passages zijn op grond van hun inhoud abstracter en verliezen daardoor voor de buitenstaander soms aan zeggingskracht. Het blijft het proces van de auteur. Liever dan de "droge" auteursinformatie achterin het boek had ik een interview met Marloes Lasker gelezen over haar werkwijze bij het dagboekschrijven en de totstandkoming van dit bijzondere project. Maar boven alles geldt voor dit (dag)boek: lezen is zien. Titel: Zho – een jaar uit het leven van een doofblinde vrouw Deze recensie is geschreven door Sandra Frölich.
Markeer als favoriet
Bookmark
Hits: 1054 Commentaar (0)
 Schrijf commentaar
|
Een dagboek. Het ligt in boekvorm voor me. Geen drukletters maar een handschrift als gedrukt. Foto’s en tekeningen met verf en pen, in kleur en zwartwit. Observaties – zoveel meer dan illustraties. Miniaturen uit het leven van een doofblinde vrouw. Doof en dagboek schrijven, dat zie ik zonder moeite voor me. Maar hoe kan een blind iemand anders dan in braille schrijven, laat staan tekenen? Ik ben geïntrigeerd. Niet alleen door de titel maar ook door de vormgeving van dit dagboek. Het is een art-journal. Zo heel anders dan mijn eigen dagboek waarin ik zo nu en dan wel kaarten, citaten, knipsels en andere zaken plak, maar waarin ik nooit teken. Het doorbladeren van dit boek werkt inspirerend: zo kan het dus ook. Stemmingen in kleuren uitdrukken; kleine pareltjes uit het leven van alledag van een persoonlijke tint voorzien.
RSS feed Commentaar